และคนที่แม้จะประจบประแจงพวกโปรดิวเซอร์กับผู้กำกับ แต่ทำตัวแข็งกระด้างกับพวกนักแสดงตัวประกอบก็มีเยอะเหมือนกัน เป็นเรื่องยากมากที่จะเจอคนที่นิสัยดีและมีมารยาทอย่างชเวอินซอบได้ง่ายๆ ในแวดวงนี้
“ว่าแต่ทำไมถึงไม่กินข้าวกับคุณอีอูยอนล่ะคะ คุณอีอูยอนไปไหนเสียล่ะ”
อินซอบกระแอมพรางเอากำปั้นทุบอกในขณะที่หน้าแดงขึ้นเหมือนกับสำลัก
“ดื่มน้ำนี่นะคะ”
อินซอบดื่มน้ำที่เธอรินใส่แก้วกระดาษให้รวดเดียว อินซอบที่สำลักอย่างนั้นอยู่สักพักตอบกลับมาเสียงเบาว่า ‘ไม่รู้เหมือนกันครับ’
“ถ้าผู้จัดการส่วนตัวไม่รู้จะทำยังไงล่ะคะ”
“…นั่นสิครับ”
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”
“เปล่าครับ! ไม่มีเรื่องอะไรเลยครับ!”
จากท่าทางที่ปฏิเสธอย่างสุดความสามารถด้วยใบหน้าที่แดงขึ้นทุกครั้งที่สำลักนั้น อีอึนยองเดาได้เลยว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
“อย่างนั้นเหรอคะ ไม่มีเรื่องอะไรสินะคะ”
อีอึนยองคิดว่าเธอจะแกล้งทำเป็นไม่รู้และปล่อยมันผ่านไป แต่อินซอบที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้กลับเอาหน้าผากซบลงบนหัวเข่าพร้อมกับจมดิ่งสู่ความอับอายขายหน้า
