ยืนขวางหน้าเขา เอ่ยเสียงเย็นขึงขัง
“หลิวกู่เฉิง เจ้ากล้าขวางข้ารึ?!”
แววตาของหลินห่าวส่องประกายอันตราย
แท้จริงแล้ว ทั้งหลินห่าวและหลิวกู่เฉิงต่างก็เป็นศิษย์ภายในของนิกาย และเป็นคู่แข่งกันมาโดยตลอด เคยประมือกันหลายครั้ง
แต่โดยมาก...หลิวกู่เฉิงมักแพ้มากกว่าชนะ
ในหมู่อัจฉริยะทั้งสี่ หลิวกู่เฉิงจึงมักถูกจัดอันดับท้ายสุด
“หลินห่าว! ซูเฉินคือญาติผู้น้องของข้า! ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ไม่มีผู้ใดแตะต้องเขาได้!”
หลิวกู่เฉิงกล่าวเสียงเย็นเฉียบ
“ดี! ดีมาก! หลิวกู่เฉิง ก่อนหน้านี้เจ้าก็สู้ข้าไม่ได้ แล้วตอนนี้…เมื่อข้าทะลวงถึงขอบเขตจ้าวยุทธ์ เจ้าจะมีสิทธิ์อะไรสู้กับข้า?!”
หลินห่าวหัวเราะเยาะด้วยความโกรธ
ทันใดนั้น แรงกดดันจากขอบเขตจ้าวยุทธ์พลันแผ่ออกมาจากร่างของเขาเป็นคลื่นพลังไร้รูป ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องเปลี่ยนสีหน้า
“ศิษย์พี่หลินห่าว…เขาทะลวงถึงขอบเขตจ้าวยุทธ์จริงๆ แล้ว?!”
“โอย…ช่างน่าสะพรึง! เขาคือคนที่สองต่อจากศิษย์พี่หญิงจวินจื้อหลิงที่เข้าสู่ขอบเขตจ้าวยุทธ์แล้วใช่หรือไม่?”
“ศิษย์พี่หลิวกู่เฉิงคงยิ่งลำบาก...แต่ก่อนก็สู้ไม่ได้ แล้วตอนนี้จะเหลืออะไรอีก?”
ทุกคนต่างตกตะลึงในพลังฝึกตนของหลินห่าว และมองห
