รง เขาคิดว่าโชคดีเหลือเกินที่อีอูยอนที่นั่งหันหลังชนกันอยู่นั้นไม่เห็นว่ามือของตนกำลังสั่น
มนุษย์อย่างเรานี่มันสิ้นหวังจริงๆ ถึงกับเหงื่อไหลและมานั่งเป็นแบบนี้ให้กับบทพูดแค่บรรทัดเดียวเลยเหรอ
เราแค่อ่านไม่ได้บอกความในใจของตัวเองออกไปเสียหน่อย
ไม่สิ หัวใจของเรามันตายไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วนี่…
“อ่านบรรทัดต่อไปเลยก็ได้ครับ”
หน้าเขาร้อนวูบขึ้นมาเพราะน้ำเสียงลุ่มลึกที่ได้ยินจากทางด้านหลัง เขาได้ยินเสียงนั้นเหมือนกับเป็นการเค้นถามให้เขารีบเปิดเผยตัวตนข้างในออกมาเร็วๆ และเขาก็ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาได้
ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ นี่เรากำลังเติมเต็มความปรารถนาของตัวเองโดยเอาเรื่องที่บอกว่าทำเพื่อเจนนี่มาเป็นข้ออ้างหรือเปล่า อินซอบจ้องตัวอักษรบนบทเขม็ง เขากลั้นน้ำตาที่เหมือนจะไหลเอาไว้
คำพูดนี้ไม่ใช่หัวใจของเรา ตอนนี้หัวใจของเราไม่ได้อยู่ที่นี่ เพราะเราเกลียดอีอูยอน เพราะเราเกลียดเขา
อินซอบพยายามกดความรู้สึกไว้ให้ได้มากที่สุดและอ่านบทต่อไป
[“ปลอกสวนนิ้วที่ไม่สำคัญอะไรนี้…อ๊ะ…?”]
