ับเสียงที่ได้ยินจากทางด้านหลังไม่ได้ แม้ละครอิงประวัติศาสตร์กับละครสมัยใหม่จะต่างกันในเรื่องของโทนเสียงกับการออกเสียง แต่พอได้ยินเสียงเมื่อสักครู่นี้แล้ว เขารู้สึกเหมือนอีกฝ่ายไม่ใช่อีอูยอนแต่เป็นคนอื่น
คนที่อยู่ด้านหลังเขาคือคิมยองฮาไม่ใช่อีอูยอน
“ข้ามบทของคังยองโมไปนะครับ”
“อ๋อ ครับ…”
อินซอบตั้งใจหาบทของตนและเริ่มอ่าน
[“คะ คุณชายคะ…”]
แม้เขาจะพยายามคิดว่ามันเป็นแค่การอ่านนิยาย แต่อินซอบกลับใส่ใจกับชื่อเรียกที่ใช้เรียกอีอูยอนที่นั่งอยู่ด้านหลัง และเริ่มอ่านตะกุกตะกักอีกครั้ง
[“คะ คุณมาที่นี่ ด้วยเหตุ…”]
“บทต่อไปก็ข้ามนะครับ เพราะเป็นของคังยองโม”
มีน้ำเสียงแน่วแน่ติดอยู่ท้ายน้ำเสียงที่นุ่มนวล
[“ผมมาเพราะมีเรื่องจะคุยกับคุณ”]
ฉากต่อไปเป็นฉากที่คังยองโมกับอีอูยอนถกเถียงกัน อินซอบคิดว่าตอนนี้เขาควรจะต้องทำอะไรดี เขารู้สึกอึดอัดใจและได้แต่รอคำสั่งของอีอูยอน
“บทของคุณมีอีกในหน้าที่ห้าครับ”
อินซอบรีบพลิกหน้ากระดาษ ตั้งแต่ตรงนั้นเป็นฉากที่คนทั้งสองคนพูดความในใจของกันและกันตรงสวนหลังบ้าน
[“ดะ เด็กสาวผู้นี้…ดะ เด็กสาวผู้นี้น่ะ…”]
คนที่อยู่ข้างหลังไม่ใช่อีอูยอน ไม่ใช่อีอูยอน ไ
