“เฮือก อินซอบ”
กรรมการผู้จัดการคิมที่เห็นอินซอบมาที่บริษัทเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ
“สวัสดีครับ”
“นี่ ทำไมช่วงสองสามวันมานี้นายหน้าซีดขนาดนี้ล่ะ อ๋อ ใช่สิ อีอูยอนเริ่มถ่ายละครแล้วใช่ไหม”
“ครับ”
“น่าเหนื่อยจริงๆ แต่เดี๋ยวก็น่าจะเหนื่อยขึ้นอีก”
เนื่องจากตอนนี้อยู่ในระหว่างการถ่ายทำล่วงหน้า จึงต้องถ่ายทำโต้รุ่งกันสองวันครั้ง แต่ถ้าเข้าสู่ช่วงที่ต้องถ่ายทำไปออกอากาศไปแล้ว การได้นอนวันละสามชั่วโมงก็ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีแล้ว แม้จะโต้รุ่งแค่วันเดียว แต่อินซอบก็ซูบเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดต่างจากอีอูยอนที่มีร่างกายแข็งแรงเหมือนเหล็ก
“กินยาบำรุงที่ฉันให้ไปบ้างหรือเปล่า นายต้องกินนะ”
หัวหน้าทีมชาที่อยู่ข้างๆ พูดเสริมเหมือนเป็นห่วง
“ครับ…ผมกินอยู่ครับ”
ถึงเขาจะไม่สามารถทิ้งของที่ได้รับเป็นของขวัญได้ แต่มันก็เป็นยาที่เขาไม่อยากกิน ว่าแต่มีเหตุผลอะไรที่อีอูยอนจะต้องถามอินซอบว่ากินยาหรือยังหลังกินข้าวเสร็จ และคอยเตรียมยาให้เขาด้วย นี่เป็นความใจดีที่เขาไม่ต้องการจริงๆ
“…อีอูยอนไม่ได้มีเรื่องอะไรใช่ไหม”
“ครับ ไม่ได้มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษครับ”
“โชคดีไป แล้วไม่ได้มีเรื่องที่น่าเหนื่อยใจอะไรใช่ไหม”
กรรมการผ
