ฟิลลิป เลวิน
เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงถึงขนาดที่ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อของเขา เนื่องจากเขาเป็นควอร์เตอร์แบ็กของทีมอเมริกันฟุตบอล W.T Woodson
“ฟิลลิป โอเค ออกมาข้างหน้าหน่อยได้ไหม”
แม้ตนจะไม่โดนเรียก แต่ปีเตอร์ก็ใจเต้นแรงจนไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาดีๆ ได้ ฟิลลิปค่อยๆ ลุกขึ้นและออกไปหน้าห้องประชุม ตอนนั้นเองปีเตอร์ถึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
“มีชื่อเกาหลีไหม”
“มีครับ”
เด็กหนุ่มยิ้มอย่างนุ่มนวลพลางพูดต่อ
“ผมอีอูยอนครับ ต่อไปก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”
นั่นเป็นครั้งแรกที่ปีเตอร์ได้รู้ว่าภาษาเกาหลีเป็นภาษาที่มีเสียงสะท้อนที่นุ่มนวลขนาดนั้น และเขาก็อดที่จะตกใจไม่ได้กับการออกเสียงภาษาเกาหลีของอีอูยอนที่แทบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
“ช่วยอ่านกลอนบทนี้ทีได้ไหม”
คุณครูยื่นหนังสือให้เขา เด็กหนุ่มจับสันหนังสือด้วยมือที่งดงามและเริ่มยืนอ่านกลอน
“ ‘แด่เธอ’ คิมนัมโจ”
ภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยความเงียบสงบ
[“คำอธิษฐานยามค่ำของข้า แสนยาว แต่ข้าเอ่ยเพียงคำคำหนึ่งซ้ำๆ บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นเงียบๆ นี่คือคำอ้อนวอนที่เหลือเชื่อ”]
ช่างเป็นคำพูดที่งดงาม คำพูดทั้งหลายที่ออกมาจากปากของเด็กหนุ่มทำให้เกิดเป็นบทกลอนขึ้นมา ปีเตอร์จดจ่ออยู่กับ
