“คัต”
ทันทีที่ผู้กำกับสั่งคัต อีอูยองกับคังยองโมที่นั่งมองหน้ากันและแสดงให้เห็นถึงมิตรภาพของพวกเขาที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกจนถึงเมื่อสักครู่นี้ก็เบือนหน้าหนี
“พักห้านาทีนะครับ แล้วเราจะไปต่อกันที่ฉากที่คุณยองโมอ่านจดหมายเลย”
คังยองโมขยับมือเป็นเชิงบอกว่ารับรู้แล้วและลุกไป ผู้จัดการส่วนตัวของเขาวิ่งตามและเอาผ้าห่มกับเสื้อมาคลุมให้ คังยองโมถามเสียงดังว่าทำไมไม่เอาน้ำอุ่นมาด้วย
ชเวอินซอบที่ยืนพิงเสารออยู่วิ่งไปหาอีอูยอน
“เหนื่อยแย่เลยนะครับ”
ถ้าถ่ายทำสองฉากที่เหลือเสร็จ งานของวันนี้ก็หมดแล้ว แต่ไม่มีใครสามารถยืนยันได้ว่าการถ่ายทำฉากนี้จะนานแค่ไหน
อินซอบเอาเสื้อคลุมตัวนอกที่ถืออยู่คลุมไหล่ให้อีอูยอน
“ไปนอนที่รถเถอะครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
“แต่มันน่าจะใช้เวลาอีกประมาณสองถึงสามชั่วโมงเลยนะครับ”
นี่ก็เลยเที่ยงคืนมาแล้ว อินซอบอยากร้องไห้ให้กับคำพูดที่ว่าจะใช้เวลาอีกสามชั่วโมง แม้เขาจะไม่แสดงออกทางสีหน้าและตอบกลับไปนิ่งๆ ว่า ‘ไม่เป็นไรครับ’ แต่ตอนนี้เขาคิดอยากจะกลับไปนอนที่บ้านเท่านั้น
ถ้าได้อาบน้ำอุ่นๆ แล้วลูบเคทก่อนนอนก็คงจะดี…แต่วันนี้เป็นวันที่เขาต้องโทรศัพท์ไปหาแม่ ที่โชคดีก็คือ
