ตอนที่เขากลับบ้านไปโทรศัพท์ เวลาที่อเมริกาจะเป็นตอนเที่ยงพอดี
“แต่คุณดูไม่เหมือนคนไม่เป็นไรเลยนะครับ”
อีอูยอนยิ้มพร้อมกับล้วงมือเข้ากระเป๋า เขามองอินซอบ ขณะเดียวกันปลายนิ้วก็สัมผัสเข้ากับบางสิ่งอุ่นๆ
“ถุงร้อนเหรอครับ”
“ครับ”
“เพราะอย่างนั้นเสื้อก็เลยอุ่นสิน้า”
อีอูยอนเอาเสื้อคลุมไหล่ไว้และจอจ่ออยู่กับบทแม้จะเป็นช่วงเวลาพักจึงไม่รู้เลยว่ามีอะไรใส่อยู่ในกระเป๋า
“ขอบคุณนะครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ดูเหมือนจะมีแค่คุณอินซอบคนเดียวเท่านั้นนะครับที่คิดถึงผมขนาดนี้”
นั่นเป็นคำพูดที่ถูกต้อง
ตั้งแต่ตอนที่ลืมตาตื่นจนกระทั่งตอนที่หลับตานอน อินซอบคิดถึงแต่อีอูยอนทั้งวัน เขานึกถึงตารางงานของอีกฝ่าย และวางแผนชีวิตในวันที่จะต้องใช้เวลาอยู่ข้างๆ อีกฝ่าย เขาจ้องเพียงโอกาสที่จะเจอจุดอ่อนที่ร้ายแรงของอีอูยอน
เพราะฉะนั้นเขาจึงคิดถึงแต่อีอูยอน
“แล้วทำไมตัวคุณเองถึงไม่มีล่ะครับ”
อีอูยอนชี้ไปที่ปลายนิ้วของอินซอบที่เย็นจนเป็นสีแดงพลางเอ่ยถาม
“เพราะถุงร้อนไม่พอ ผมก็เลย…”
อินซอบไวต่ออุณหภูมิมากกว่าคนอื่น ตัวเขาเย็นและร้อนได้ไวมาก เป็นเพราะระยะเวลาถ่ายทำที่นานกว่าที่คาดการณ์ไว้ อินซอบเลยใช้ถุงร้อนที่ซื
