การมองเด็กหนุ่มที่กำลังอ่านกลอน
[“มีเพียงแสงสว่างที่ผลิบานขึ้นใหม่เท่านั้น ที่จะเติมเต็มจิตวิญญาณของเจ้าผู้เป็นที่รักได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้จะล้มตัวลงนอนพร้อมผมสีดำขลับที่ปล่อยสยาย แต่ข้าก็มิเคยได้รับความรักที่อัศจรรย์ถึงเพียงนี้มาก่อน”]
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงของห้องประชุมกระทบเข้ากับเส้นผมของเด็กหนุ่ม ปีเตอร์ถอนหายใจทุกครั้งที่น้ำเสียงนุ่มนวลของเด็กหนุ่มคนนั้นทะลุผ่านแสงและกระจายตัวไปในอากาศ
เสียงพูดของเด็กหนุ่มดังแผ่วๆ อยู่ในห้องประชุม เสียงพูดของเด็กหนุ่มที่กระจายอยู่ในอากาศ และทำให้เกิดภาพที่งดงามของการกลับมาเจอกันอีกครั้งกระซิบอยู่ข้างหูของเขา
[“เพื่อเจ้าแล้ว ข้าจักมีชีวิตอยู่ ข้าจักมอบทุกสิ่งอย่างที่แสนล้ำค่าให้แก่เจ้า สิ่งใดมอบให้แล้ว ข้าจักลืมเสีย แลจักจำเพียงความรักที่ยังมิได้มอบให้เจ้าได้เท่านั้น ที่รักของข้า ข้ามองเห็นเจ้าเหมือนเห็นจันทร์ทรงกลดบนฝากฟ้าไกลที่มีหิมะตกลงมาผะแผ่ว”]
ไม่มีใครละสายตาไปจากภาพด้านข้างของเด็กหนุ่มที่หลุบตาลงอ่านกลอนเลย เขาขโมยสายตาของทุกคนที่อยู่ในห้องประชุม ปีเตอร์ก็ไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เช่นกัน
[“เพื่อเจ้าแล้วทุกสิ่งอย่างล้วนมีนามให้กล่าวขา
