“รักแรกที่คุณอินซอบเคยพูดถึงคือเจนนี่เหรอครับ เขาเป็นคนไม่ดีเหรอ”
“เปล่านะครับ”
อินซอบแผดเสียง
“เจนนี่ไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ ช่วยอย่าพูดอะไรแบบนั้นตามใจชอบทั้งๆ ที่คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจนนี่เลยด้วยครับ”
“…”
แม้จะเพิ่งจับตาดูผู้จัดการส่วนตัวได้ไม่นาน แต่อีอูยอนก็ไม่เคยคิดเลยว่าตนจะโดนอีกฝ่ายโกรธแบบนี้ เขาเพิ่มแรงไปที่มือที่กำบทเอาไว้
“ขอโทษครับ”
อีอูยอนกล่าวขอโทษก่อน ตอนนั้นเองอินซอบถึงได้รู้ว่าตนกำลังแสดงปฏิกิริยาที่อ่อนไหวออกไปโดยไม่จำเป็น เขาจึงตอบกลับว่าไม่เป็นไรด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“ไม่หรอกครับ เป็นความผิดของผมเองที่พูดแบบนั้นไปทั้งๆ ที่ไม่รู้จักเธอ”
“…”
ตอนที่รู้สึกว่าน้ำเสียงของอีอูยอนเย็นเยียบแปลกๆ อีกฝ่ายก็ปิดปากสนิทไปแล้ว
เกิดความความเงียบที่น่าอึดอัดใจขึ้นภายในรถ สุดท้ายทั้งคู่ก็ไม่พูดอะไรกันเลยจนกระทั่งมาถึงกองถ่าย
อีอูยอนเปิดประตูลงจากรถทันทีที่รถจอด อินซอบถอนหายใจ หากลองคิดดูแล้วปกติอีอูยอนมักจะอ่านบทหรืองีบในรถ อีอูยอนเพิ่งจะเริ่มคุยกับอินซอบในรถได้ไม่นานเท่าไรนัก
“เอาล่ะ เดิมทีนี่ก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่”
หางเสียงของเขาที่พึมพำอยู่คนเดียวฟังดู
