“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“ครับ ไม่เป็นอะไรคะ…แหวะ”
ชเวอินซอบที่เดินอยู่ข้างหน้ายันกำแพงไว้ และอ้วกออกมาก่อนจะเริ่มเดินอีกครั้ง เขาไม่สามารถปฏิเสธเหล้าที่คนในปาร์ตี้บังคับให้ดื่มได้ และรับมาดื่มทีละแก้วๆ จนกลายเป็นแบบนี้
ไม่ว่าจะให้ขึ้นแท็กซี่หรือจะพาไปส่ง อินซอบก็ยืนกรานที่จะปฏิเสธด้วยความเกรงใจ เขาเพียงแค่พูดอ้อแอ้ซ้ำๆ ว่าเขาไม่เป็นอะไร เพราะเขาสามารถเดินจากบริษัทไปที่บ้านได้
อีอูยอนที่พาอินซอบไปส่งที่บ้านวันนี้รู้ว่าคำพูดนั้นไม่ผิดอะไรเลย บ้านของอินซอบตั้งอยู่ระหว่างบริษัทกับบ้านของอีอูยอน และก็อยู่ในระยะที่พอจะเดินไปได้
“อ่า…อื้อ…”
แต่แน่นอนว่าต้องเดินในสภาพที่มีสติอยู่กับตัว
สุดท้ายชเวอินซอบที่เดินแล้วก็ยันกำแพง แล้วก็เริ่มเดินและกลับมาพิงกำแพงอีกครั้งก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น
อีอูยอนส่งสายตาอึดอัดใจไปให้อินซอบที่เป็นแบบนั้นในขณะที่ยังเอามือล้วงกระเป๋าอยู่ อีอูยอนไม่ค่อยได้เดินกลับบ้านไม่ว่าจะดึกขนาดไหน แต่ทุกคนอยู่ในสภาพที่เมาแอ๋เพราะปาร์ตี้ที่จัดขึ้นภายในหลังจากที่ไม่ได้จัดมานาน ทันทีที่ปาร์ตี้เริ่มขึ้น หัวหน้าทีมชาก็ถือขวดไวน์เอาไว้และเริ่มดื่มโดยที่ใครก็ไม่มีโอกาสได
