้ห้าม นี่เป็นการแสดงออกถึงความตั้งใจที่แน่วแน่ว่าเขาไม่อยากเป็นคนขับรถให้อีอูยอน
พนักงานคนอื่นก็ดื่มกันอยู่ในบรรยากาศที่สนุกสนานทันทีที่อินซอบเข้ามา อีอูยอนเองก็ดื่มไวน์ที่กรรมการผู้จัดคิมผู้มีสีหน้าเศร้าสร้อยรินให้ไปสองสามแก้ว สุดท้ายก็ไม่มีใครพาอีอูยอนกลับไปส่ง ในที่สุดอีอูยอนก็ต้องเดินตามอินซอบกลับบ้าน เพราะเขาถือคติว่าจะไม่เรียกใช้บริการคนขับรถแทนเด็ดขาด
“อ่า…มึนจังเลย”
“ว่าอะไรนะครับ”
“มึน ไม่สิ เวียนหัวจังเลยครับ”
อินซอบพึมพำคำพูดที่ฟังไม่รู้เรื่องทั้งๆ ที่ยังก้มหน้าอยู่
“ลุกขึ้นเถอะครับ การนอนกลางถนนในอากาศแบบนี้มันเกินไปนะครับ”
“ครับ”
อินซอบตอบอย่างเดียว และไม่คิดที่จะลุกขึ้นเลย
“จะอยู่ตรงนี้เหรอครับ”
“ครับ…”
“งั้นผมไปก่อนนะครับ”
“ครับ กลับดีๆ …”
อินซอบไม่สามารถพูดคำว่า ‘กลับดีๆ นะครับ’ ให้จบได้และไถลตัวลงไปตามกำแพง อีอูยอนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเช็กสภาพอากาศวันนี้
สามองศา
นี่ยังไม่ใช่อากาศที่จะแข็งตายแม้ต้องนอนข้างถนนสักคืน
อีอูยอนทิ้งชเวอินซอบที่กำลังนอนลงไว้ด้านหลังและเริ่มออกเดิน คนที่เดินอยู่ตามถนนรีบสาวเท้าเร็วๆ เพราะอากาศตอนกลางคืนที่หนาวเย็น อีอูยอนกด
