หมวกให้ต่ำลงและปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งของตนเอาไว้ แต่คนที่เดินผ่านไปมาประมาณสองสามคนก็ยังหันกลับมามองอีอูยอน แต่ไม่มีใครหยุดเดินและคุยกับเขา
ถึงกระนั้นอีอูยอนก็ยังหยุดเดินกลางทางอยู่ดี
เขาจมอยู่กับความคิดสักพักหนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจวกกลับไปตามทางที่เดินขึ้นมาและเริ่มเดินลงไปใหม่
ชเวอินซอบกำลังนอนอยู่บนพื้นในท่าที่ล้มลงไปเมื่อกี้
“ลุกครับ”
ถึงอย่างนั้นก็ไร้ประโยชน์ ไม่มีแม้แต่คำตอบลวกๆ ตอบกลับมา เพราะอีกฝ่ายหลับไปตั้งแต่แรกแล้ว ที่ถนนตอนนี้มีเพียงเสียงรถที่ผ่านไปมาเป็นครั้งคราวเท่านั้น
อีอูยอนใช้ปลายเท้าสะกิดไหล่ของชเวอินซอบ อินซอบเพียงแค่นิ่วหน้าเท่านั้น ไม่มีวี่แววว่าจะลุกขึ้นมา อีอูยอนใช้เท้ากดไหล่ของอินซอบไว้และเริ่มเขย่าตัวอีกฝ่าย แต่ก็เป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์
ถ้าเขาทิ้งชเวอินซอบไว้แบบนี้ ก็จะเป็นอุปสรรคต่อตารางงานในตอนเช้าของเขาอย่างแน่นอน เขาจะต้องเตรียมตัวตั้งแต่เช้ามืด เพราะเป็นวันที่เริ่มถ่ายละคร
แต่ถ้าชเวอินซอบไม่โผล่หัวมา อีอูยอนสามารถไล่อีกฝ่ายออกได้ด้วยข้ออ้างนั้น นี่เป็นโอกาสที่ดีมากๆ ถ้าเป็นผู้จัดการส่วนตัวคนอื่นเขาจะไม่สนใจกับคำอ้อนวอนและทำแบบนั้นทันที เพราะ
