เขาก็จะกลับไปเฉยๆ และเขาก็คงจะทำเช่นนั้นถ้าอินซอบไม่ตื่นขึ้นมาในสภาพน้ำตาไหลพรากๆ พร้อมกับกอดขากางเกงของอีอูยอนไว้
“…”
แม้เขาจะเป็นอีอูยอนที่มีขอบเขตของความรู้สึกแตกต่างจากคนอื่น แต่เขาก็ทำได้แค่งงนิดหน่อยกับสถานการณ์ในตอนนี้ ในระหว่างที่เขาคิดอยู่พักหนึ่งว่าเขาควรจะเกร็งขาและสะบัดสิ่งที่ติดกับกางเกงของตนออกไปดีไหมอยู่นั้น อินซอบก็กะพริบตาที่กลมโตพร้อมกับเอ่ยพูด
“Don’t leave me. Jannie”
“…”
เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนไร้เดียงสา แต่ดูเหมือนว่าคำพูดที่บอกว่ามีผู้หญิงที่เคยคบจะเป็นเรื่องจริง นี่เขาคบกับชาวต่างชาติด้วยสภาพแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย
ในระหว่างนั้นชเวอินซอบก็กอดขาของอีอูยอนแน่นขึ้นไปอีกพร้อมกับพึมพำชื่อเจนนี่อยู่สองสามครั้ง
“โธ่เว้ย เห็นฉันเป็นใครเนี่ย เจนนี่เหรอ”
อีอูยอนจับไหล่ของชเวอินซอบไว้และเขย่าอย่างไร้ความปรานี
“นี่ คุณอินซอบ คุณไม่มีเพื่อนที่น่าจะติดต่อได้เหรอครับ”
ชเวอินซอบยิ้มผ่านๆ ในสภาพที่ไม่ยอมลืมตา
“ผมถามว่าไม่มีเพื่อนเหรอครับ”
“…ไม่มีครับ”
“ไม่มีสักคนเลยเหรอ”
“อื้อ ไม่มีสักคนเลย เพราะฉันไม่ต้องการ...”
ขณะที่กำลังจะพูดว่า ‘กล้าพูดจาเป็นกันเองกับฉันได้ยังไง
