“เฮ้อ…”
อินซอบเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถอนหายใจ แม้ที่มือขวาจะมีผ้าพันแผลสีขาวพันไว้ แต่มันก็ไม่เป็นอุปสรรคในการเคลื่อนไหว อินซอบถูกอีอูยอนลากไปรักษาแผลที่โรงพยาบาลแถวนั้นก่อนจะถูกบังคับให้กลับมาที่บ้าน แม้เขาจะพยายามบอกว่าตนไม่เป็นไรและยังสามารถขับรถได้ แต่อีอูยอนก็ทำเป็นไม่ได้ยิน อีกฝ่ายสร้างเหตุผลขึ้นมาว่า ‘ผมช่วยฟังคำขอร้องของคุณแล้ว เพราะงั้นคุณอินซอบเองก็ควรฟังคำขอร้องของผมด้วย’ และบังคับให้อินซอบทำตาม
หลังจากที่อีอูยอนทำแม้กระทั่งการเลื่อนเวลาสัมภาษณ์ออกไปและขับรถมาส่งเขาจนถึงบ้านแล้ว อีกฝ่ายก็ยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะจากไป
“หวัดดีเคท”
อินซอบทักทายกระถางดอกไม้ที่วางอยู่ตรงหน้าต่างพร้อมกับถอดเสื้อคลุม
เขาไม่อยากจะสร้างความสนิทสนมกับใครในประเทศเกาหลีที่เขาจะจากไปเมื่อเป้าหมายของเขาสำเร็จ แต่สำหรับคนขี้เหงาอย่างเขาแล้ว นี่เป็นช่วงเวลาที่ยากจะอดทนกับการใช้ชีวิตตามลำพังในห้องบนดาดฟ้า เขาอยากเลี้ยงอะไรสักอย่างเพราะรู้สึกเหงา แต่เขาไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้านมากนัก และสิ่งที่เขานึกออกเป็นมาตราการสุดท้ายก็คือดอกไม้
เขาไปที่ร้านดอกไม้แถวบ้านทันทีที่จัดข้าวของสำหรับย้ายบ้านเสร็จ สิ่งที่
