ม้เขาไม่มีทางที่จะลืม แต่เขาจะต้องเขียนทุกอย่างลงไปแบบนี้ถึงจะสบายใจ
“ครับ ผมจะไปก่อนหน้านั้นครับ”
[ไม่ต้องๆ มาตรงเวลาเลย เข้าใจไหม]
“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะไปให้ตรงเวลาครับ”
“โอเค เหนื่อยหน่อยนะ”
โทรศัพท์ถูกวางสายไปแล้ว
อินซอบวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะอีกครั้ง และดึงหมอนมากอด
“ไม่อยากไปเลย…ไม่อยากไปเลย”
เขาอยากดูเป็นมืออาชีพ จึงตอบว่าจะไปโดยไม่ถามเหตุผล แต่ภายในใจกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น ในวันแบบนี้เขาอยากพักอยู่บ้านให้เต็มที่ เขารู้สึกเจ็บที่มือที่ได้รับบาดเจ็บ และเขาก็รู้สึกเหนื่อยใจด้วย เขาปรารถนาอย่างมากที่จะใช้เวลาของวันนี้ให้หมดไปกับการอ่านนิยายที่อ่านค้างไว้ก่อนหน้านี้
“ไม่ได้ ตั้งสติซะ”
เขาลุกขึ้นและตบแก้มทั้งสองข้าง ว่ากันว่า ‘การทำใจให้สงบด้วยความเจ็บปวดเป็นวิถีปฏิบัติของศาสนาพุทธ’ ใช่ไหม
พระผู้เป็นเจ้าครับ ขอโทษนะครับ ผมจะใช้ชีวิตเยี่ยงชาวพุทธแค่ตอนที่อยู่ที่เกาหลีเท่านั้น
ตอนที่ความเจ็บแสบจางๆ ที่แก้มหายไป เขาก็รู้สึกว่าหัวใจพลันอ่อนแอขึ้นมาอีกครั้ง อินซอบใช้ฝ่ามือฟาดซ้ำที่แก้มอีกครั้ง
เขาคิดว่าถ้าทั้งร่างกายและหัวใจคุ้นเคยกับความเจ็บปวด จนไม่สามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดได้อีกก็คงจะดี แล
