ครับ”
[ใช่ ฉันคิดไว้แล้วเชียวว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เพราะจู่ๆ อีอูยอนก็บอกว่ามีงานด่วนและขอให้ไปช่วยขับรถให้หน่อย]
“…”
คำสัญญาของอีอูยอนมีแค่เรื่องที่จะไม่บอกว่าตนบาดเจ็บเท่านั้น ถ้าจะให้พูดอย่างละเอียดก็คืออีกฝ่ายไม่ได้โกหก
“ขอโทษนะครับ ผมจะออกไปอีกครั้งเดี๋ยวนี้เลย”
[ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร หัวหน้าทีมชาเหนื่อยแค่วันเดียวเอง]
“ไม่ครับ ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้”
[…อีอูยอนบอกว่าถ้าเรียกนายมา ต่อไปเขาใช้งานหัวหน้าทีมชาในฐานะผู้จัดการส่วนตัวประจำ เอาน่า วันนี้พักอยู่บ้านไปจะดีกว่า ฉันโทรศัพท์มาหาเพราะสงสัยว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าเฉยๆ]
อินซอบรู้สึกเป็นทุกข์ทันทีเมื่อนึกถึงสีหน้าของหัวหน้าทีมชาที่ซีดเซียวเป็นพิเศษในวันที่ตนกลับมาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอน
แม้เขาจะไม่อยากสนิทสนมกับใคร แต่เขาก็ไม่อยากสร้างความลำบากให้ด้วยเหมือนกัน
“ขอโทษนะครับ เป็นเพราะผมแท้ๆ”
[ไม่เป็นไรน่า ยิ่งไปกว่านั้นนะ วันนี้น่ะ…ฮ่าๆๆๆ จริงสิ คืนนี้เข้ามาที่บริษัทได้ไหม]
“ได้ครับ ให้ผมไปกี่โมงดีครับ”
[มาสักสามทุ่มก็ได้ ตอนนั้นหัวหน้าทีมชาน่าจะหลุดพ้นแล้วล่ะ]
อินซอบหยิบปากกาและจดลงสมุดโน้ตไว้ว่า ‘เข้าบริษัทตอนสามทุ่ม’ แ
