าแต่ลูบอยู่เรื่อยๆ พืชจะได้รับความเครียดและเฉาตายได้ เขาเริ่มคร่ำครวญกับตัวเองทั้งๆ ที่ยังนั่งอยู่บนพื้น
“ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเป็นไปอย่างที่ฉันต้องการเลยเคท”
ถ้าใครมาเห็นก็คงจะชี้นิ้วมาที่เขาแล้วเรียกว่าคนบ้า แต่สำหรับเขาแล้วเขาต้องการแค่คู่สนทนาที่จะสามารถเปิดใจพูดด้วยได้มากจริงๆ
ชเวอินซอบที่พูดน้อยและทำงานอยู่ข้างๆ อีอูยอนอย่างซื่อสัตย์ไม่ใช่ตัวตนของเขา ปีเตอร์ที่ชอบทำตัวเหมือนเด็ก ขี้เหงา และเป็นเด็กขี้แงที่ชอบคุยกับคนสามารถมีตัวตนได้แค่ตอนที่ประตูของห้องบนดาดฟ้าปิดลงเท่านั้น
“ไม่มีเวลาแล้ว แต่ฉันก็ยังทำพลาดอยู่เรื่อย อีอูยอน ไม่สิ ฟิลลิปน่ะ…ทำให้ฉันอยากจะบ้า ไม่มีอะไรเป็นไปอย่างที่ต้องการเลยสักอย่าง เจนนี่ ขอโทษนะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่”
อินซอบเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าเอาไว้ น้ำตาของเขาไหลลงมา มันช่างน่าอาย เพียงแค่พูดชื่อของเจนนี่ออกมา ความรู้สึกผิดกับความละอายใจที่เขากดเอาไว้ก็ถูกอัดเข้าไปในลำคอ มันอัดแน่นจนเขาหายใจไม่ออก
อินซอบนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นสักพัก แม้มันจะไม่ได้ทำให้ความรู้สึกผิดเจือจางลง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำได้แค่ร้องไห้
อินซอบลุกขึ
