นี่เป็นครั้งแรกเลยที่อีอูยอนส่งข้อความมา เพียงแค่อ่านข้อความสั้นๆ หัวใจของเขาก็เต้นตึกตัก อินซอบมุดหน้าลงหมอน เขาอ้าปากและกรีดร้องอย่างไร้เสียง จนกระทั่งรู้สึกหายใจไม่ออก
“เหนื่อยจัง…”
เขาดึงหน้าออกจากหมอนและบ่นเงียบๆ
ตอนที่เขาตัดสินใจเดินทางมาที่เกาหลี คนในครอบครัวทุกคนห้ามเขา เหตุผลก็คือนอกจากร่างกายเขาจะอ่อนแอแล้ว พวกเขายังไม่สามารถส่งเขามาที่ประเทศอื่นที่ไม่มีคนรู้จักอยู่ได้
แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาดื้อรั้นทำอะไรโดยไม่มีแผน เพราะเขารู้ดีว่าต่อให้พูดเสียงดังแค่ไหน มันก็ไม่มีประโยนช์อะไร เขาเริ่มทำงาน เขาตื่นตั้งแต่เช้ามืด และทำงานที่เขาจะสามารถหาเงินได้ตั้งแต่ล้างจานที่ร้านอาหารไปจนถึงการทำความสะอาดโดยไม่เกี่ยงงาน ในระยะเวลาที่เหลือเขาเรียนภาษาเกาหลีทุกครั้งที่ว่าง และเขาก็ไม่หยุดออกกำลังกายด้วย เขาใช้เวลาหนึ่งปีในการรวบรวมเงินทั้งหมดตามที่กำหนดไว้ จากนั้นเขาก็นั่งคุกเข่าต่อหน้าพ่อพร้อมกับถือสมุดบัญชีที่เก็บเงินที่ตนรวบรวมเอาไว้ในมือ ก่อนจะพูดเรื่องการไปเกาหลีอีกครั้ง พ่อมองหนังด้านๆ ที่เกิดขึ้นบนมือของลูกชายและพยักหน้า
พ่อให้ลูกชายสัญญาว่าจะไปแค่หนึ่งปี และจะต้องติดต่อกลับมาสามวันต่อหนึ่งครั
