้ง ถ้าโทรศัพท์มาหาไม่ได้ ก็ให้ส่งอีเมลมา แต่จะต้องติดต่อกลับมา นอกจากนั้นเขายังจะต้องไปตรวจสุขภาพตามที่กำหนดที่โรงพยาบาลและสแกนผลตรวจส่งกลับมาด้วย ถึงจะอนุญาตให้เดินทางไปเกาหลี
ถ้าจะให้เขาเขียนความลำบากที่เจอหลังจากที่มาถึงเกาหลีออกมาเป็นตัวหนังสือ สมุดโน้ตสิบเล่มก็ยังไม่พอ อันที่จริงแล้วไดอารี่ที่เขาเขียนด้วยน้ำตาในตอนนั้นนับได้สิบสามเล่มพอดี
และแล้วเขาก็สามารถมายืนอยู่จุดนี้ได้ในตอนนี้ ถ้าเทียบกับตอนที่เขาต้องติดตามอีอูยอนและรวบรวมข้อมูลเหมือนสตอล์กเกอร์แล้ว สถานการณ์ในตอนนี้ดีกว่ามาก
แต่เขาก็ยังเหงา
เขาสบายตัว แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตใจยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูด เขามีนิสัยขี้แงและขี้กลัว แต่พอแสดงนิสัยเหล่านั้นออกไปไม่ได้ เขาก็รู้สึกเหมือนจะตาย
วันนี้พอเห็นเลือดไหลตอนที่มือเป็นแผล เขาเกือบจะเป็นลม ถึงจะหาผ้าเช็ดหน้ามาพันแผลได้อย่างหวุดหวิด แต่ตอนที่จะต้องเห็นผิวหนังที่เปิดออกอีกครั้ง แซนด์วิชที่กินไปเมื่อเช้าก็เกือบจะตีย้อนกลับขึ้นมา
“เหนื่อยจัง เหมือนจะตายเลย เหงาด้วย…คิดถึงแม่ คิดถึงวิล คิดถึงคุณยาย คิดถึงแมรี่ คิดถึงนิโคลัส อยากกลับบ้าน เบื่อแซนด์วิชของปารีสบาแกตต์แล้ว แฟนคลับที่เอาแต
