แค่แพะดำอย่างเดียวก็เกินกำลังแล้ว แต่นี่ดันบอกว่ามีตะพาบด้วยเนี่ยนะ
แต่เขาไม่สามารถทิ้งยาบำรุงราคาแพงที่ได้รับเป็นของขวัญมาต่อหน้าอีอูยอนได้
ทำได้ เราทำได้ เราทำเรื่องที่ใหญ่กว่านี้มากแล้ว แค่แพะดำกับตะพาบจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร
ชเวอินซอบหลับตาปี๋พร้อมกับเอายาบำรุงที่เหลือเข้าปากไปในคำเดียว แม้เขาจะรู้สึกว่าตะพาบและแพะดำเข้ากันได้ดี และกำลังเต้นรำกันอยู่ในปากของเขา แต่เขาก็นึกถึงเจนนี่พร้อมกับกลืนยาบำรุงที่เหลือลงไป
แม้เขาจะรู้สึกคลื่นไส้เหมือนจะอ้วกออกมา แต่อินซอบก็พยายามกลั้นมันไว้พร้อมกับสตาร์ทรถ ยิ่งอีอูยอนนั่งอยู่ข้างๆ แบบนี้เขายิ่งต้องใส่ใจมากกว่าเดิม เขารู้สึกว่ามีกลิ่นเหม็นๆ อยู่ในปาก เขาจึงระมัดระวังแม้กระทั่งการหายใจ
“สามครั้งในหนึ่งวัน ครึ่งชั่วโมงหลังอาหาร”
ทันทีที่อีอูยอนอ่านออกเสียงตัวหนังสือที่เขียนไว้บนห่อยาบำรุง อินซอบก็สะดุ้งพร้อมกับไหล่ที่สั่น
“กินให้ครบนะครับ แล้วก็ต้องดูแลสุขภาพด้วย”
“ครับ ขอบคุณครับ”
ชเวอินซอบตอบด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเศร้าและไม่รู้สึกขอบคุณแม้แต่น้อย แม้จะดื่มจนหมดไปหนึ่งถุงใหญ่แล้ว แต่ก็ยังทำเสียงโหยหวนขนาดนั้นอยู่อีก อีอูยอนสงสัยว่าอิ
