นซอบจะสามารถกินยาที่อยู่ในห่อนั่นได้หมดหรือเปล่า และเขาก็อารมณ์ขึ้นมากับความคิดที่ว่าเขาจะต้องคอยเช็กทุกหลังมื้ออาหารเสียแล้ว
อินซอบเหลือบมองอีอูยอนที่นั่งอยู่ด้านข้างตลอดเวลาแม้จะขับรถอยู่ อีอูยอนถือบทเอาไว้ในมือ และอ่านบทพลางเอนหัวพิงหน้าต่างรถตามความเคยชิน
“อันตรายนะครับ”
“ครับ?”
“ถ้าคุณไม่มีสมาธิกับการขับรถ และชำเลืองมองมาทางผมตลอดแบบนั้นน่ะ มันอันตรายนะครับ”
“ขอโทษครับ”
อีอูยอนพลิกบทไปหนึ่งหน้า ข้างๆ บทพูดมีข้อความที่เขาเขียนไว้ด้วยปากกาจนแน่นเอี้ยด ตอนที่เห็นสิ่งนี้กรรมการผู้จัดการคิมเรียกมันว่า ‘ความจริงใจ’ ที่ไม่เหมาะกับตัวเขา แต่สำหรับอีอูยอนแล้วนี่เป็นอาชีพที่เขาปฏิเสธไม่ได้ ถ้าอยากจะแสดงให้ราบรื่น ก็จะต้องเข้าใจความรู้สึกของบุคคลรอบข้างด้วย ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับอีอูยอนมากกว่าใคร
การเข้าใจคร่าวๆ ว่าทำไมคนถึงโกรธ หรือทำไมคนถึงอารมณ์ดีนั้น ต่างกับการต้องแสดงมันออกมาราวฟ้ากับเหว อินซอบเหลือบมองด้านข้างของอีอูยอนที่กำลังอ่านบทในขณะที่ติดไฟแดง
“ชอบขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
“ครับ?”
“ผมถามว่าชอบขนาดนั้นเลยเหรอครับ ที่ได้อยู่ข้างๆ ดาราที่ฝันน่ะ คุณมองผมบ่อย
