มากเลยไม่ใช่หรือไง”
อีอูยอนปิดบทละครลง เป็นน้ำเสียงที่ยากจะรู้ได้ว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่น ชเวอินซอบเกร็งมือที่กำลังจับพวงมาลัย เขาจะต้องไม่ทำสีหน้าจริงจัง และปล่อยให้มันผ่านไปอย่างเป็นธรรมชาติ
“ผมแค่ประหลาดใจน่ะครับ”
“ประหลาดใจ?”
“ครับ ก็คุณเป็นคนที่ผมเห็นมองจากที่ไกลๆ พอได้มาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้…”
นี่ไม่ใช่คำโกหก
อินซอบจ้องมองอีอูยอนจากที่ไกลๆ เสมอ เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนจากโลกอื่น และเขาไม่เคยคิดว่าจะได้พูดคุยกันแบบนี้ในระยะห่างที่แค่เอื้อมมือไปก็ถึงเลยสักครั้ง
ในตอนนั้นน่ะนะ
