“…แล้วครับ”
“…”
“สัญญาณไฟเปลี่ยนแล้วครับ”
“อ้อ…ขอโทษครับ”
อินซอบที่เหม่อลอยและจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่สักพักรีบเหยียบคันเร่ง
“ว่าแต่แปลกมากเลยนะครับ”
“หมายถึงอะไรเหรอครับ”
“ปกติคุณจะสุขุมแล้วก็รอบคอบมากเลยนี่ครับ แต่บางครั้งคุณก็ดูสะเพร่า อันไหนเป็นตัวตนที่แท้จริงกันแน่ครับ”
ท้องไส้อินซอบปั่นป่วน เขารู้สึกว่าตอนนี้แพะดำที่ดื่มไปเมื่อสักครู่กำลังเต้นอยู่ในท้อง อินซอบพยายามทำตัวใจเย็นและตอบรับคำพูดของอีกฝ่ายว่า ‘อย่างนั้นเหรอครับ’
“ครับ คนเรามักจะมีเบื้องหลังที่ซ่อนเอาไว้ประมาณหนึ่งกันทั้งนั้นแหละครับ”
“ครับ…”
อินซอบที่ติดไฟแดงอีกครั้งคิดว่าตนน่าจะใส่ใจกับการขับรถน่าจะดีกว่า ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งหรือสองครั้งที่เขาขับรถให้อีอูยอนนั่ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายนั่งข้างๆ เขาจะต้องใส่ใจ แม้มันจะไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้องใส่ใจในเวลาปกติ เพราะเขาไม่รู้ว่าจะมีคำพูดอะไรออกมาจากปากของอีอูยอนอีก เหงื่อจึงซึมออกมาเต็มฝ่ามือที่กำลังกำพวงมาลัยไว้ อีอูยอนปิดบทละครลงด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง และเอนตัวพิงเบาะรถพร้อมกับมองอินซอบอย่างจริงจัง อินซอบเริ่มพูดคุยถึงสิ่งที่โผล่ขึ้นมาในหัวเนื่องจากความกดดัน
