ที่เหมือนจะบีบให้เขาต้องพูดเรื่องอะไรก็ได้ออกมา
“วันนี้มีให้สัมภาษณ์กับนิตยสารสองฉบับนะครับ ส่วนตอนเย็นต้องไปร่วมงานเปิดตัวภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์อีกหนึ่งเรื่อง และตอนหัวค่ำก็ไปให้สัมภาษณ์ในรายการบันเทิงด้วยครับ”
“ทราบแล้วครับ”
ชเวอินซอบไม่มีเรื่องที่จะคุยอีกต่อไปแล้ว อีอูยอนมองใบหน้าด้านข้างของผู้จัดการส่วนตัวที่กังวลและกำลังหาเรื่องคุยอย่างเพลิดเพลิน
“ผมเรียบเรียงเรื่องที่เกี่ยวกับบทสัมภาษณ์ใส่ไว้ในแฟ้มหมดแล้วนะครับ”
“ครับ ผมจะลองอ่านดูนะ”
“แล้วผมก็เตรียมชุดที่จะต้องใส่ตอนเข้าร่วมงานเปิดตัวภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ไว้แล้วนะครับ”
“ขอบคุณครับ”
“…”
มันยากเกินไปสำหรับเขา
เขาไม่สามารถพูดคุยกับอีอูยอนได้เรื่อยๆ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับงาน ในที่สุดชเวอินซอบก็กำพวงมาลัยและถลึงตามองไปที่ด้านหน้ารถอย่างเดียว
ชเวอินซอบรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าเพราะสายตาของอีอูยอนที่จ้องมาที่แก้ม หากเป็นไปตามแผนการเดิม ฝ่ายที่จะต้องคอยสังเกตคือเขา แต่วันนี้พวกเขากลับเปลี่ยนสถานะกัน เขาจะต้องใช้ลิ้นมอบความชุ่มชื้นให้ริมฝีปากที่แตกอยู่ถึงสองสามรอบด้วยรู้สึกปากแห้ง
“เลี้ยวซ้าย”
“ครับ?”
“ต้องเลี้ยวซ้ายตรงนี้ครับ”
“อ๋อ ขอโทษค
