ะ ก็เลยกลับไปก่อน ช่วยทำตามที่ฉันขอร้องหน่อยเถอะน่า นายก็รู้นี่ว่าฉันไปไหนมาไหนตามอำเภอใจไม่ได้”
“…”
อินซอบครุ่นคิด
อีอูยอนที่กำลังคุยกับนักข่าวอยู่สั่งเขาเป็นนัยๆ ให้เอารถไปรับตรงทางออกให้เร็วที่สุด
“ทำไม ยุ่งอยู่เหรอ ผู้จัดการของอีอูยอนเนี่ย พอไม่ใช่อีอูยอนก็ดูจะยุ่งมากเลยนะ”
“เดี๋ยวผมไปซื้อให้ครับ”
ได้ยินดังนั้น จากที่กำลังเหน็บแนม คังยองโมก็เปลี่ยนมาตอบว่า ‘โอเค’ พร้อมเผยยิ้ม อินซอบกลับมาเดินบนทางไปลานจอดรถอีกครั้ง คำพูดที่ดังไล่หลังมาว่า ‘ขอบใจ’ ทำให้เขานิ่วหน้าโดยอัตโนมัติ
แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เขาไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสร้างปัญหา
อยู่เงียบๆ และหายไปเงียบๆ
นั่นคือเป้าหมายของชเวอินซอบในตอนนี้ แม้เขาจะนึกถึงคำพูดของหมอที่ห้ามไม่ให้เขาวิ่งสักพักและให้หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายหนักๆ เพราะมันหนักเกินไปสำหรับหัวใจของเขา แต่เขาไม่สามารถเดินเอ้อระเหยลอยชายได้ เขานึกถึงตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติที่อยู่ด้านในตึกและวิ่งไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว
[1] ซายอกวอน หน่วยที่ทำหน้าที่ดูแลเกี่ยวกับการแปลหรือการล่ามภาษาต่างประเทศในสมัยโครยอและสมัยโชซอน
[2] ถนนยุกโจ ถนนสายหลักของเมืองฮันยาง (เมืองหลวงในสมั
