บลุกขึ้นค้อมตัวให้อีกฝ่าย
“ขอโทษครับ”
คังยองโมมองหน้าอินซอบที่พูดขอโทษตนแล้วร้องอ๋อออกมา
“นายคือผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอนใช่ไหม”
ชเวอินซอบลังเลอยู่พักหนึ่งจึงตอบไปว่าใช่ครับ ถึงบอกไปว่าไม่ใช่ แต่ต่อไปก็ต้องเจอหน้ากันอยู่เรื่อยๆ อยู่ดี ดังนั้นการไม่สร้างปัญหาจะดีที่สุด
“อ่านบทกันเสร็จแล้วเหรอ”
“ครับ เรียบร้อยแล้วครับ”
“ทำไมพูดจาเป็นทางการแบบนั้นล่ะ คิดว่าฉันเป็นทหารรุ่นพี่หรือไง”
“…ขอโทษครับ”
แม้จะไม่เข้าใจจุดประสงค์ในคำพูดของอีกฝ่าย แต่เขาก็ขอโทษไว้ก่อน
“เข้าระเบียบทหารมาสมกับที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอนเลยนะ ฮ่าๆๆ”
อินซอบอยากออกไปจากตรงนี้ไวๆ ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ เพราะไม่รู้ว่าคังยองโมกำลังจับผิดอะไรตนอยู่ จากนั้นฝ่ามือของเขาก็เริ่มเจ็บตื้อๆ ขึ้นมา เพราะเกิดแผลจากการเอามือลงพลาดในตอนที่ล้ม
“โอเค ผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอน เจอก็ดีแล้ว ฉันคอแห้งน่ะ ช่วยไปกดโคล่ามาให้สักกระป๋องได้ไหม”
“ครับ?”
“ไปกดโคล่ามาให้หน่อย”
ชเวอินซอบหันไปมองรอบๆ ให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังสั่งตนอยู่จริงๆ ผู้จัดการส่วนตัวของคังยองโมที่สมควรจะอยู่ในรถก็ไม่อยู่
“ผู้จัดการส่วนตัวของฉันมีธุระน่
