ี่ตามหลังคังยองโมออกไปซีดเซียว และคนอื่นๆ ก็รู้สึกไม่พอใจพร้อมกับเห็นใจผู้จัดการส่วนตัวในเวลาเดียวกัน
ถ้าเขาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคังยองโม บางทีเขาอาจจะทำได้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์แล้วยอมแพ้ไปเลยก็เป็นได้ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าคนคนนั้นทนไปได้อย่างไร
“เหนื่อยจัง…”
แค่อยู่ในที่เดียวกันกับคังยองโมครู่เดียวยังทำให้เขาหมดแรงขนาดนี้ ชเวอินซอบลองคิดว่าผู้จัดการส่วนตัวคนนั้นรู้สึกอย่างไรพร้อมกับส่ายหัวอย่างรวดเร็ว เขาตกใจกับความคิดที่ว่าสภาพของตนน่าจะดีกว่าผู้จัดการส่วนตัวคนนั้น
ไม่มีทางดีกว่าเด็ดขาด เพราะเราแค่มาอยู่ข้างๆ อีอูยอนเพื่อหาจุดอ่อนของเขาเท่านั้น นี่คือการดูถูกคนที่ทำงานอย่างซื่อสัตย์ชัดๆ
เขาหัวเราะเยาะตัวเองก่อนจะเดินลงทางเดินที่เชื่อมไปยังลานจอดรถ ขณะที่เขากำลังจะเดินเลี้ยวตรงมุมถนนก็มีรถพุ่งผ่านด้านข้างไปอย่างน่าหวาดเสียว ชเวอินซอบก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติและเสียการทรงตัวทรุดลงนั่งบนพื้น
“อะไรวะ! เวลาเดินก็มองทางหน่อยเซ่!”
ผู้ชายเจ้าของรถเบนท์ลีย์ลดกระจกลงแล้วตะโกนอย่างหยาบคาย คังยองโมนั่นเอง ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายซึ่งออกมาได้สักพักแล้วถึงได้ขับรถออกมาจากลานจอดรถคนเดียวตอนนี้ แต่อินซอบก็รี
