ราะถ้าเริ่มถ่ายละครแล้ว จะต้องถ่ายจนถึงเช้า ไม่มีเวลาให้หลับตาด้วยซ้ำ]
“ครับ ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
หลังจากร่ำลาอีกฝ่ายแล้ว ชเวอินซอบก็เก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ขณะที่เดินไปเอารถที่ลานจอดรถ
เขารู้ว่าคนในวงการนี้มีจิตใจที่เข้มแข็ง แต่พอได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว เขารู้สึกว่าตัวเองหมดแรงไปเสียดื้อๆ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะประทับใจกับความสามารถของอีอูยอนที่ตอบโต้กับอีกฝ่ายได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ว่าคังยองโมจะเปิดหน้าไหนหรือพูดบทอะไรขึ้นมาก็ตาม ตอนที่เรียกนักข่าวเข้ามาครู่หนึ่งและให้เวลาถ่ายรูป พวกนักข่าวเองก็พูดไม่ออกกับการแสดงที่แสดงฉากทั้งหมดโดยไม่มีข้อผิดพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียวของอีอูยอน
หลังจากนักข่าวออกไปแล้ว การซ้อมอ่านบทยังคงดำเนินต่อไปอีกสักพักและจบลงด้วยการเดินออกไปของคังยองโม แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด เพราะเดาได้ว่าความจริงแล้วนี่ไม่ใช่ตอนจบ แต่เป็นการทดสอบล่วงหน้าต่างหาก
อินซอบทำตัวลีบติดกำแพงพลางจ้องมองฉากนั้นและห่อไหล่เหมือนตัวเองถูกคังยองโมจู่โจมด้วยสงครามประสาททุกครั้งที่อีกฝ่ายตะโกน
เขาเห็นว่าใบหน้าของผู้จัดการส่วนตัวท
