[เป็นไงบ้าง ร่างกายโอเคดีใช่ไหม อีอูยอนได้พูดอะไรหรือเปล่า ไม่มีตรงไหนที่ไม่สบายใช่ไหม แล้วคังยองโมได้ทำอะไรบ้าๆ หรือเปล่า]
อินซอบจดคำถามที่ปลายสายถามรัวมาลงในสมุดโน้ตและปรับลมหายใจ
“ร่างกายผมไม่เป็นไรแล้วครับ คุณอีอูยอนก็ไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ ส่วนที่ไม่สบายก็ไม่มีครับ แล้วก็คุณคังยองโม…ดูเหมือนจะทำสงครามประสาทกันนิดหน่อย แต่การซ้อมอ่านบทก็จบลงได้อย่างสวยงามครับ”
[โล่งอกไปที]
กรรมการผู้จัดการคิมถอนหายใจเสียงดัง
“ครับ โล่งอกไปที นักแสดงท่านอื่นก็กังวลเหมือนกันครับ แต่ก็ไม่มีเรื่องอะไร…”
[เปล่า ฉันโล่งอกที่นายสบายดีต่างหาก อีอูยอนน่ะไม่เป็นไรหรอก ถ้าคังยองโมมีสมอง เขาคงไม่ทำอะไรบ้าๆ ในวันที่พวกนักข่าวมารวมกัน ถึงเขาจะทำตัวบ้าพอสมควรก็เถอะ นายก็ดูแลตัวเองให้ดีนะอินซอบ]
ชเวอินซอบรู้สึกหวิวๆ กับคำพูดอ่อนโยนที่ตามมา
ขอโทษครับ ผมไม่ใช่คนที่สมควรจะได้รับความห่วงใยแบบนั้นหรอกครับ กรรมการผู้จัดการ
อินซอบเก็บคำพูดนั้นไว้ในใจพลางกัดริมฝีปากของตน
“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงครับ”
[ขอโทษอะไรกัน ว่าแต่วันนี้อีอูยอนจะทำอะไรหลังเสร็จจากตารางงานล่ะ]
“จะกลับไปพักที่บ้านครับ”
[ตอนที่พักได้ก็พักเถอะ เพ
