ขาถามอีกครั้งว่า ‘หมายความว่าอะไรเหรอครับ’ คังยองโมก็เริ่มตะโกนเสียงดัง
“มีบทแบบนั้นที่ไหนกัน นี่นายกำลังพูดกับฉันอยู่ไม่ใช่หรือไง”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงครับ รุ่นพี่”
อีอูยอนส่ายหน้า
“ถ้าการแสดงของผมยังอ่อนด้อยเกินไป ผมยินดีรับคำชี้แนะจากรุ่นพี่เท่าที่รุ่นพี่ต้องการเลยครับ นี่เป็นแค่การแสดงเท่านั้น ถ้ามันทำให้รุ่นพี่อารมณ์เสีย ผมก็ต้องขอโทษด้วย”
“…!”
นี่มันไม่ต่างอะไรกับการให้คังยองโมยอมรับคำพูดที่บอกว่านี่เป็นการแสดงที่โดดเด่นจนสับสนกับความจริงออกมาด้วยตนเอง คังยองโมไม่สามารถทำอะไรได้ มือที่กำบทไว้สั่นระริก เขาเอ่ยปากอย่างยากลำบาก
“ตอนที่สาม หน้าที่สิบเก้า เริ่มตั้งแต่ฉากที่สองใหม่!”
พวกนักแสดงที่นั่งอยู่ในห้องประชุมไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้ ขณะที่การอ่านบทดำเนินต่อไป นอกจากอีอูยอนจะแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจในบทบาทได้อย่างสมบูรณ์โดยไม่มีการลืมบทเลยแม้แต่ครั้งเดียวแล้ว เขายังกล้าที่จะบอกบทของคนอื่นที่พูดผิดอย่างสุภาพอีกด้วย
ตอนที่พวกนักข่าวเข้ามาเพื่อถ่ายรูป ถ้าจะบอกว่าความลื่นไหลของการต่อบทในครั้งนี้มีอีอูยอนเป็นผู้นำก็ไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงเลย สุดท้ายวันนั้นคังยองโมก็บอกว่าตนไม่ค่
