ในการใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลก็ตาม แต่ปัญหาก็คือตอนกลางคืน
ในตอนกลางคืนเขามีประสบการณ์ที่ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าใครสักคนกำลังก้มมองเขาอยู่ แต่ก็เป็นเรื่องน่ากลัวเกินกว่าที่จะจินตนาการ ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้นชเวอินซอบจะจับหน้าอกเอาไว้พร้อมกับคิดว่าคนคนนั้นคงไม่ได้พยายามจะให้เราตายด้วยโรคหัวใจล้มเหลวหรอกใช่ไหม แต่พอเขาถามว่ามีเรื่องอะไรกันแน่ อีอูยอนก็จะแค่นหัวเราะพร้อมบอกว่า ‘นั่นสินะครับ’ ก่อนจะกลับห้องพักฟื้นของตนไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แล้ววันต่อมาอีอูยอนก็ไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก ตอนแรกชเวอินซอบนึกว่าตัวเองฝันร้ายและปล่อยให้มันผ่านไป แต่วันถัดมาเขาก็เจออีอูยอนยืนอยู่ตรงหัวเตียงเหมือนเดิม
“เฮ้อ…”
เขาจะต้องโทรหาอีอูยอนเพื่อบอกว่าตนมาถึงลานจอดรถแล้ว แต่มือของเขากลับไม่ขยับ เขารู้สึกว่าเกิดเรื่องที่ไม่น่ายินดีขึ้นเยอะเกินไปในระยะเวลาแค่ไม่กี่วัน
“มาแล้วเหรอครับ”
“อ๊ะ!”
อินซอบปล่อยโทรศัพท์มือถือลงพร้อมกับส่งเสียงร้อง เพราะจู่ๆ ก็มีใครบางคนมาเคาะกระจกรถ หัวใจของเขาเต้นตึกๆ จนเขาหยุดหายใจไปพักหนึ่งพร้อมกับโน้มตัวลงบนพวงมาลัยรถ
“ตกใจเหรอครับ ขอโทษนะ”
“ปะ เปล่าครับ”
อีอูยอนยิ
