้มพร้อมกับเปิดประตูด้านหลัง เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาในรถ ชเวอินซอบก็ควบคุมลมหายใจและกำพวงมาลัยเอาไว้
“ร่างกายคุณเป็นยังไงบ้างครับ”
“ไม่เป็นอะไรแล้วครับ เพราะคุณผมถึงดีมากขึ้นแล้ว”
“เพราะผมเหรอครับ ผมสิครับที่รอดมาได้เพราะคุณอินซอบ”
“ไม่หรอกครับ ทั้งหมดเป็นเพราะผม…”
“เราคุยเรื่องนี้จบไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนะครับ ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ขึ้นมาอีกล่ะ พอได้แล้วนะ”
พอได้สติชเวอินซอบก็บอกว่าที่อีอูยอนถูกดึงเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องไม่ดีและเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเป็นเพราะตนเองและก้มหัวขอโทษ นั่นเป็นครั้งแรกที่อีอูยอนต้องย้ำด้วยน้ำเสียงโมโหว่าห้ามพูดเรื่องแบบนี้อีก
อินซอบครุ่นคิดว่าจะพูดอะไรดีพลางสตาร์ทเครื่องยนต์อย่างเงียบๆ และออกรถ นับว่าเป็นเรื่องโชคดีที่เขาขับรถอยู่ในเวลาแบบนี้ เพราะอีอูยอนไม่ค่อยจะมีเรื่องให้คุยกับผู้จัดการส่วนตัวในระหว่างที่ขับรถเท่าไร ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วน
“คุณอินซอบ”
“ครับ?”
มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่านะ ชเวอินซอบเหลือบมองใบหน้าของอีอูยอนพร้อมตอบรับด้วยสมองที่ว่างเปล่า
“กินข้าวหรือยังครับ”
“ครับ?!”
คำพูดที่คาดไม่ถึงทำให้อินซอบเริ่มคิดว่าคำว่ากินข้าวหรือยังในภาษาเกาหลีมีความนัยที่เขา
