“ที่นี่อาหารอร่อยมากครับ”
“…”
“ผมเคยมาสองสามครั้งแล้ว”
นอกจากความใจดีที่แจ่มชัดแล้ว เขาไม่รู้สึกถึงความรู้สึกอะไรบนใบหน้าของอีอูยอนขณะที่พูดแบบนั้นเลย ชเวอินซอบมองแผ่นเมนูสลับกับหน้าของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกอยากร้องไห้
“ตายแล้ว ใครกันเนี่ย ใช่พ่อหนุ่มหล่อที่อยู่ในทีวีหรือเปล่า”
“สวัสดีครับ”
“เฮ้อ ถึงจะรู้สึกทุกครั้งที่เห็นก็เถอะนะ แต่พ่อหนุ่มก็หล่อมากจริงๆ แม่อิ่มโดยไม่ต้องกินข้าวสักคำเลย”
พนักงานที่ออกมารับออเดอร์จำอีอูยอนได้และพูดคุยด้วยอย่างมีอารมณ์ขัน เขายิ้มโดยไม่แสดงออกว่ารำคาญเลยสักนิดแถมยังช่วยสนับสนุนคำพูดของอีกฝ่ายพอสมควร
“กินอะไรกันดีครับ”
“…ไม่รู้สิครับ”
ชเวอินซอบลองอ่านแผ่นเมนูอีกครั้ง ตัวอักษรบนแผ่นเมนูง่ายๆ ที่บอกว่านอกจากข้าวกับเหล้าแล้ว ไม่มีอาหารที่ไม่ใส่พริกเลยทำให้เขาห่อเหี่ยว
“ปลาหมึกผัดที่นี่อร่อยนะครับ”
“…ครับ”
พอมองไปข้างๆ ก็ดูเหมือนว่าทุกคนจะกำลังกินเมนูนี้กันอยู่ ชเวอินซอบสำรวจแผ่นเมนูอาหารอีกครั้งด้วยสีหน้าเศร้าๆ ไม่มีอาหารที่ตนสามารถกินได้จริงๆ ด้วย
“งั้นผมสั่งเองครับ ขอปลาหมึกผัดสำหรับสองคนด้วยครับ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เขาไม่กล้าเรียกรั้งคุณป้าที่รับแผ่น
