เมนูกลับไป อินซอบได้แต่อ้าปาก
“เขาบอกว่าถ้ากินของเผ็ดๆ ท้องไส้จะเป็นปกตินะครับ”
“…ครับ”
“ขอให้กินแล้วท้องไส้หายกลับไปเป็นปกตินะครับ”
“…ครับ”
ถึงแม้ถ้วยข้าวและเครื่องเคียงจะถูกเสิร์ฟก่อน แต่ในบรรดาเครื่องเคียงพวกนั้นไม่มีอะไรที่อินซอบสามารถกินได้เลยแม้แต่อย่างเดียว เขาใช้ตะเกียบคีบข้าวเข้าปากทีละนิดพร้อมกับพยายามใช้สมองคิดว่าอีอูยอนลากตนมาที่นี่ด้วยแผนการอะไรกันแน่
อะไรกัน ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ ทำไมจู่ๆ เขาถึงแกล้งทำเป็นใจดีกับเราล่ะ…เราทำอะไรผิดหรือเปล่า อย่าบอกนะว่า…ไม่หรอก ไม่มีคนเห็นซะหน่อย
“คิดอะไรขนาดนั้นเหรอครับ”
“ครับ?”
“ก็คุณอินซอบไงครับ บางทีคุณก็เหม่อลอย ดูเหมือนคุณจะคิดเยอะมากเลยนะครับ”
“ขอโทษด้วยครับ ผมจะไม่เหม่อลอยอีกแล้ว”
อินซอบถือตะเกียบและทำสีหน้าเคร่งขรึมในท่านั่งคุกเข่าพลางเอ่ยตอบ เขาทำสายตาเหมือนกับเด็กที่ถูกผู้ใหญ่ต่อว่า
เมื่ออีอูยอนเห็นดังนั้น จากที่หัวเราะเบาๆ เขาก็หัวเราะเสียงดังมากขึ้น เขาไม่ค่อยได้คุยกับอีกฝ่ายเท่าไรจึงไม่รู้ แต่พอได้ลองฟังแล้ว ภาษาเกาหลีของชเวอินซอบเละเทะมากจริงๆ มันเละเทะถึงขนาดที่เขาอยากถามว่าไปเรียนพูดโดยใช้ภาษาที่เหมือนกับคนโง่แบบ
