“อูยอน! อีอูยอน! ฟื้นแล้วเหรอ”
อีอูยอนนิ่วหน้าโดยอัตโนมัติ เพราะเสียงของกรรมการผู้จัดการคิมที่วิ่งเข้ามาทันทีที่เขาลืมตา เขาหลับตาลงอีกครั้ง เพราะความรู้สึกเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นบริเวณศีรษะ
“ผมอยู่ที่ไหนครับ”
“โรงพยาบาลน่ะสิ ไอ้บ้านี่ รู้ไหมว่าฉันตกใจแค่ไหนที่จู่ๆ ตำรวจก็โทรมาถามว่ารู้จักนายหรือเปล่า…”
“นึกว่าผมฆ่าคนตายสินะครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมทำสีหน้าเจ็บปวดพลางคิดว่าหมอนี่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน
ตอนที่เขานั่งอยู่ข้างๆ หัวหน้าทีมชาและกำลังเถียงกันอย่างไร้สาระว่าปลาของใครใหญ่กว่ากัน กรรมการผู้จัดการคิมก็ได้รับโทรศัพท์จากตำรวจ สิ่งที่เขาคิดถึงทันทีที่ได้ยินปลายสายบอกว่าเป็นตำรวจคืออีอูยอนที่เขาทิ้งไว้ที่บ้านพักตากอากาศ เขาคิดก่อนเลยว่า ในที่สุดหมอนั่นก็ก่อเรื่องน่ากลัวขึ้นจนได้สิน่า! ให้ตายเถอะ เป็นไปอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย!
แต่พอได้ฟังรายละเอียดเกี่ยวกับอุบัติเหตุแล้ว มันก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาสามารถวางใจได้เหมือนกัน ตอนที่ได้ยินตำรวจบอกว่ากำลังพาอีอูยอนและผู้จัดการส่วนตัวที่กระโดดลงไปช่วยไปส่งที่โรงพยาบาล กรรมการผู้จัดการคิมก็แทบจะไม่มีสติอยู่กับตัวแล้ว เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังร้
