ี่ไม่อาจพูดขอบคุณออกไปได้อย่างเหมาะสม
แม้กระทั่งระหว่างทางที่จะไปรับอีอูยอน ชเวอินซอบก็ครุ่นคิดว่าเขาจะส่งข้อความไปหาสองคนนั้นดีไหมอยู่สองสามครั้งก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือลง
“… ฉันทำไม่ได้หรอก”
คำดูถูกตัวเองที่แสนขมขื่นสลักลงไปในใจ อินซอบขับรถต่อไปและพยายามทำจิตใจที่ยุ่งเหยิงให้สงบลง