ารณ์ในตอนนี้ที่ชเวอินซอบถามถึงความปลอดภัยของตนและไม่สามารถตอบอะไรออกไปได้
“…เปล่านะครับ”
“อะไรนะครับ”
“ผม…ไม่ได้ผลักคุณนะครับ ก็แค่…”
ชเวอินซอบกะพริบตา เขาดูไม่มีแรงแม้แต่จะฝืนลืมตาเอาไว้ เพราะรู้สึกง่วงขึ้นมาด้วยฤทธิ์ยา
“แค่?”
อีอูยอนรอคำพูดต่อไปของอีกฝ่าย แต่ชเวอินซอบกลับหลับตาและส่งเสียงหายใจแรงๆ ออกมาเท่านั้น เขาหลับไปแล้ว
อีอูยอนอยากจะเอาน้ำที่ถืออยู่ราดใส่หน้าอีกฝ่ายและถามว่าพยายามจะพูดอะไรต่อกันแน่
“…”
เขาวางขวดน้ำลงบนโต๊ะอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจหนักหน่วงเปลี่ยนเป็นแผ่วลงของชเวอินซอบ เขาก็คิดว่าไว้ฟังคำตอบตอนที่อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ได้
อีอูยอนลากเก้าอี้มานั่งอยู่ข้างเตียง เขาปวดหัวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ กรรมการผู้จัดการคิมพูดถูก การเคลื่อนไหวยังมากเกินไปสำหรับเขา
