การใช้เวลาจินตนาการถึงเรื่องต่างๆ ในคืนที่นอนไม่หลับเป็นความสามารถพิเศษของอินซอบ มันจำเป็นต้องใช้ความเชี่ยวชาญในการสร้างจินตนาการ ยิ่งจินตนาการนั้นเป็นรูปเป็นร่างและละเอียดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น เขาจะต้องนึกให้ออกเหมือนกับวาดภาพว่าตัวเขาในจินตนาการกำลังใส่เสื้อผ้าแบบไหน และสถานการณ์รอบตัวเป็นอย่างไรบ้าง
แต่ในคราวนี้เขาไม่จำเป็นต้องใช้ความเชี่ยวชาญในการจินตนาการเลย เขานึกถึงบ้านของตัวเองที่อเมริกา คุกกี้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นของซินนามอนที่แม่เป็นคนอบ เสียงเห่าของวิล เสียงเปียโนที่ไม่ได้เรื่องของพ่อ เสียงน้องๆ วิ่งเล่นตรงบันได และเสียงอันอ่อนโยนของแม่ที่เรียกชื่อเขา…
จินตนาการในคราวนี้ล้มเหลว เขาจะต้องมีความสุขมากพอถึงจะจินตนาการได้สำเร็จ ปัญหาที่ตามมาเป็นเพียงผลพลอยได้เท่านั้น แต่คราวนี้เขาไม่มีความสุขแม้แต่จะใช้จินตนาการด้วยซ้ำ
ชเวอินซอบเช็ดน้ำตากับหมอนและลุกขึ้น เขามองไม่เห็นเค้าลางของความง่วงเลยสักนิด
เขาหยิบสมุดโน้ตออกมาจากกระเป๋าและเริ่มต้นเขียนเรื่องที่เกิดในวันนี้กับสิ่งที่เขาจะต้องท่องจำลงไป เช่น ยี่ห้อของเบียร์ที่อีอูยอนชอบ จำนวนและชนิดของผักที่ใส่ตอนห่อเนื้อกิน และเสื้อ
