กับรองเท้าที่ใส่วันนี้ เป็นต้น
เขาเขียนข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สำคัญอะไรในสายตาของคนอื่นไว้แน่นเอี้ยด อินซอบเงยหน้าขึ้นหลังจากเขียนติดต่อกันถึงสามหน้าและเรียบเรียงข้อมูลเสร็จ ที่ด้านนอกหน้าต่างเขาเห็นวิวยามค่ำคืนของบ้านพักตากอากาศที่กรรมการผู้จัดการคิมอวดจนน้ำลายแห้ง
ชเวอินซอบซ่อนสมุดโน้ตไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของกระเป๋าและลุกขึ้นจากเก้าอี้
เขาลงบันไดอย่างระมัดระวัง ประตูห้องนอนชั้นหนึ่งที่อีอูยอนบอกว่าจะใช้ถูกปิดเอาไว้อย่างแน่นหนาแม้แต่ตอนที่เปิดประตูหน้าบ้านเขาก็ระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียง
เขาเดินไปตามทางที่สร้างด้วยหินและนั่งลงตรงหน้าม้านั่งที่มองเห็นทะเลสาบ เขานั่งกอดเข่ามองคลื่นถี่ๆ บนผิวของทะเลสาบที่เย็นยะเยือก
มันเงียบสงบ ไม่สิ มันเป็นความสงบที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดว่าเงียบได้เลย นี่เป็นอากาศที่เขาสัมผัสไม่ได้ในตอนกลางคืนที่กรุงโซล
“…เหงาจัง”
พอพูดแบบนั้นออกมา เขาก็รู้สึกเหงาขึ้นหลายเท่า
“ไม่เหงาเลยสักนิด”
แต่คราวนี้กลับไม่ได้ผล ชเวอินซอบพึมพำสิ่งที่ตนต้องการอีกครั้ง
“ไม่เหงา เรามีความสุข เราชอบงานนี้มากๆ เราภูมิใจกับงานของเรา เราชอบงานที่ทำอยู่ที่นี่มากๆ…ชอบมาก”
จู่ๆ ก็มีผ้าห่
