มผืนใหญ่มาห่มเขาไว้
“ชอบอะไรขนาดนั้นเหรอครับ”
“…!”
“ชอบผมเหรอ”
อีอูยอนนั่งลงข้างๆ พร้อมกับพูดแบบนั้น ชเวอินซอบไม่สามารถหุบปากลงได้เพราะความตกใจ
“มันหนาวนะครับ ทำไมถึงออกมาล่ะ ไม่สบายอยู่แท้ๆ”
“…มาเดินเล่น…”
“จะเป็นหวัดเอาได้นะครับ”
เพราะผ้าห่มที่อีอูยอนห่มให้ ชเวอินซึงถึงได้รู้ว่าตัวเขาเย็นพอสมควร
“ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
พูดจบ อีอูยอนก็ยังไม่ยอมลุกและเอนตัวไปด้านหลังพลางซุกมือไว้ในกระเป๋ากางเกง
“ดาวสว่างมากเลยนะครับ”
“…ครับ ใช่ครับ”
“แถมยังเงียบด้วย”
“ครับ”
ชเวอินซอบคิดว่าอีอูยอนคงนั่งเพียงไม่นานก็ลุกออกไป แต่อีกฝ่ายกลับค้นอะไรบางอย่างในกระเป๋าและหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ หมายความว่าเขาจะไม่ลุกไปจนกว่าจะสูบบุหรี่อย่างน้อยหนึ่งมวนเสร็จ ชเวอินซอบกอดผ้าห่มเอาไว้และทุ่มเถียงกับตัวเองในใจ ถ้าจู่ๆ เราลุกขึ้นมันจะน่าอึดอัดใจหรือเปล่านะ
“คุณชเวอินซอบครับ”
“ครับ?”
อีอูยอนที่คีบบุหรี่เอาไว้เอ่ยเรียกชื่อของอินซอบ อินซอบคิดว่าชื่อที่ถูกเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้คอของเขาตีบตัน
“ทำไมคุณอินซอบถึงเป็นแบบนี้ล่ะ”
“ครับ?“
“ผมถามว่าทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้”
คำถามที่ไม่คาดคิดนั้นทำให้เขา
