รู้สึกเหมือนลิ้นโดนแทงขึ้นมาทันที สายตาที่แหลมคมของอีกฝ่ายโดนผิวของเขาเหมือนกับเป็นเข็ม ชเวอินซอบไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายต้องการคำตอบแบบไหน และเขาก็ค่อยๆ หายใจลำบากขึ้นเหมือนปลาที่ถูกลากขึ้นมาบนบก
“ผมไม่ค่อยเข้าใจมนุษย์มาตั้งแต่เด็กๆ แล้วล่ะครับ”
“…”
“ถึงตอนนี้ผมจะเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว แต่ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าคุณอินซอบเป็นอะไร”
ชเวอินซอบพยายามคิด และเขาก็ตอบคำตอบที่ดีที่สุดที่ตนสามารถตอบได้ให้อีกฝ่ายฟัง
“…เป็นผู้จัดการส่วนตัวไงครับ”
อีอูยอนที่ได้ยินคำตอบนั้นถลึงตาเหมือนคนโดนชก เขาระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังหลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่พักหนึ่ง
“ฮ่าๆๆๆๆ นั่นสินะครับ ใช่แล้ว เป็นผู้จัดการส่วนตัวสินะครับ เป็นผู้จัดการส่วนตัวของผม”
“…”
อีอูยอนหัวเราะเหมือนกับตลกจริงๆ
“ฮ่าๆๆ ได้เลยครับ แล้วสิ่งที่คุณผู้จัดการส่วนตัวต้องการคืออะไรเหรอครับ”
“ครับ?”
“มีสิ่งที่ต้องการจากผมไม่ใช่เหรอครับ”
“ผม…”
ชเวอินซอบสับสนเพราะเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังแกล้งเขาหรือว่าพูดเล่นกันแน่ แต่อีอูยอนก็เริ่มนับถอยหลังด้วยสีหน้าจริงจัง
“ห้า สี่ สาม…”
“ผมอยากรู้จุดอ่อนของคุณครับ”
คำตอบนั้นหลุดอ
