รับ เป็นแบบนั้นแหละครับ”
นี่เป็นการแก้ตัวที่โง่จนอยากจะหัวเราะออกมา แม้ชเวอินซอบจะรู้สึกเสียใจที่หลงกลกับการพูดไร้สาระของอีอูยอนมากแค่ไหน แต่มันก็เป็นเรื่องที่เปล่าประโยชน์
อีอูยอนหัวเราะอย่างนึกสนุก เสียงหัวเราะของเขาทำให้เกิดระลอกคลื่นเล็กๆ บนผิวทะเลสาบ เขายืนพาดขาตรงริมทะเลสาบอย่างน่าหวาดเสียว ชเวอินซอบมองไหล่ของอีกฝ่ายที่สะท้อนกับแสงจันทร์พลางกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ มือของเขาสั่นเทาด้วยความเครียดและรู้สึกว่าเซลล์สมองของเขาค่อยๆ ตายลงไปทีละเซลล์ๆ มือเรียวบางของอินซอบยื่นออกมาจากผ้าห่มผืนนุ่ม
“จะผลักผมเหรอครับ”
“…!”
“ถ้าหากคุณมาอยู่ข้างๆ ผมเพราะมีสิ่งที่ต้องการจากผมจริง ตอนนี้ก็น่าจะเป็นโอกาสที่ยอดเยี่ยมเลยนะครับ”
“มะ ไม่นะครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้น”
ความตกใจปรากฏบนใบหน้าของชเวอินซอบเพียงครู่เดียว ต่อจากนั้นก็เป็นความรู้สึกมึนงง ความละอายใจ และความทุกข์ ความรู้สึกที่ไม่ควรจะแสดงออกให้อีกฝ่ายเห็นปรากฏขึ้นมาตามลำดับและจางหายไป จนกระทั่งอีอูยอนยิ้มและบอกว่าล้อเล่น สีหน้าของอินซอบก็ยังเครียดอยู่
อีอูยอนอยากจะเตือนอินซอบว่าถ้าอยากจะหลอกคนอื่นก็ต้องไปเรียนมาเพิ่มอีกหน่อย และเขาก็อยา
