่สูท แต่พอใส่ชุดธรรมดาและไม่ได้เซทผมแล้ว เจ้าตัวกลับดูเด็กลงไปอีก และดวงตาก็ใสแจ๋วเหมือนกับเด็กชายช่างฝัน อีอูยอนสามารถอ่านความหวังที่อยู่ในดวงตาของฝ่ายนั้นได้
“ห้ามเอาไปบอกใครนะครับ”
อีอูยอนก้มลงมองทะเลสาบและพูดต่อ
“ผมว่ายน้ำไม่เป็น”
“…”
“เวลาที่ไปโรงเรียน ผมมักจะโดดเรียนในชั่วโมงว่ายน้ำด้วยครับ ผมเล่นกีฬาอย่างอื่นเก่ง แต่ว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆ”
“…อย่างนั้นเองเหรอครับ”
ความสดใสที่อยู่ในดวงตาที่เป็นประกายหายไป มันหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนกับน้ำที่ซึมเข้าไปในทราย
อีอูยอนแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นพร้อมกับเผยยิ้มและล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง
“แล้วผู้จัดการส่วนตัวของผมรู้จุดอ่อนของผมแล้วจะเอาไปทำอะไรเหรอครับ”
“ครับ?”
“ไม่ได้จะเอาไปใช้ที่ไหนใช่ไหมครับ คุณจะเอาไปปล่อยที่ไหนหรือเปล่า”
“เปล่าครับ”
“แล้วถามทำไมเหรอครับ”
อีอูยอนโน้มตัวลงมา เขามองหน้าของชเวอินซอบตรงๆ พลางเอ่ยถาม ในใจก็เฝ้ารอดูว่าทีนี้อีกฝ่ายจะตอบแบบไหน
“อยาก…อยากรู้เฉยๆ ครับ ถ้าผมรู้เรื่องเกี่ยวกับคุณอูยอนทั้งหมด…ทั้งจุดอ่อน ทั้งเรื่องอะไรต่อมิอะไร ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นตัวช่วยได้ในสักวันหนึ่ง”
“เพราะเป็นผู้จัดการส่วนตัวเหรอครับ”
“ค
