“ขอโทษนะครับ มาถึงนี่แล้วแท้ๆ”
“ขอโทษอะไรกันล่ะ พวกเราสิที่ต้องขอโทษ ไม่รู้เลยว่านายจะไม่สบายขนาดนั้น เหมือนเราใช้ให้นายมาที่นี่เลย”
“ไม่เลยครับ ผมมาเพราะอยากมา แต่…ต้องขอโทษด้วยนะครับ”
เพราะถูกอีอูยอนเห็นภาพที่เขากอดเจ้าแฮปปี้ร้องไห้ หลังจากนั้นชเวอินซอบก็เลยต้องแกล้งทำเป็นป่วยอยู่ตลอด และแน่นอนว่าเขาจะไม่เข้าร่วมการตกปลาที่จะมีขึ้นในคืนนี้ด้วย
“เอาเถอะ พักซะ ส่วนคืนนี้ถ้าพวกเราดวลกันเสร็จก็น่าจะกลับแล้วล่ะ”
“กรรมการผู้จัดการพร้อมที่จะเช็ดน้ำตากลับโซลแล้วใช่ไหมครับ”
“หัวหน้าทีมชาก็ขับรถไปด้วยร้องไห้ไปด้วยได้ใช่ไหม ฉันกังวลนะเนี่ย”
อีอูยอนมองคนทั้งคู่โต้เถียงกันอยู่หน้าประตูก่อนจะขยับมือไล่ให้พวกเขาให้ออกไปกันเสียที
“แล้วนายไม่ไปเหรออีอูยอน”
“มันหนาวนะครับ ถ้าผมเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ”
“นายไม่เป็นหวัดหรอกน่า”
“ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าอนาคตจะเป็นยังไง ผมอาจจะป่วยจนต้องล้มหมอนนอนเสื่อเลยก็ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นมันจะเป็นปัญหาให้คนอื่นนะครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมรู้ถึงความแข็งแรงที่เหมือนกับสัตว์ประหลาดของอีอูยอนดีจึงหัวเราะเจื่อนๆ พลางตอบไปว่า ‘ก็ได้’
“งั้นก็เดินทางปลอดภัยนะครับ ไม่ต้องห่วงทางนี
