ไป
อีอูยอนอาบน้ำเสร็จหลังจากนั้นไม่นาน เขาเช็ดผมที่เปียกด้วยผ้าขนหนูระหว่างที่เดินลงมาชั้นล่าง ภาพอีอูยอนในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวบางกับกางเกงออกกำลังกายทำให้ชเวอินซอบรู้ซึ้งถึงคำพูดที่ว่าชีวิตประจำวันคือโฆษณาทันที
“คนอื่นๆ ล่ะครับ”
“ออกไปซื้อของครับ”
“งั้นเหรอครับ”
อีอูยอนนั่งลงบนโซฟา เขาอ่านบทที่วางไว้บนโต๊ะก่อนจะเอนหลังพิงเบาะโซฟา ชเวอินซอบทำตัวไม่ถูกและเอาแต่มองไปข้างหน้าอย่างวุ่นวายใจ เพราะกลิ่นแชมพูของผู้ชายที่เขารู้สึกได้ว่าอยู่ใกล้มาก
ระยะห่างระหว่างพวกเขาเรียกได้ว่าแค่ขยับอีกนิดเดียวก็จะโดนไหล่กันแล้ว แม้เขาจะนั่งข้างกันมาในรถ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่กันตามลำพังหลังจากเกิดเรื่องนั้น ภายในปากของอินซอบแห้งผากเพราะความรู้สึกเครียดจนน่าขนลุก
อินซอบเปิดปากพูดหลังจากที่ลังเลอยู่สองสามรอบ
“เมื่อกี้…”
“รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ”
“ครับ?”
ชเวอินซอบทำตาโตเหมือนลูกหมาที่ตกใจลูกบอลที่ลอยมาอย่างกะทันหัน
“ดูเหมือนร่างกายคุณจะยังไม่ค่อยดีนะครับ”
“แค่…”
เขาพูดว่า ‘แค่หัวใจไม่ค่อยแข็งแรง’ ออกไปไม่ได้ แม้ตอนนี้เขาจะไม่ต่างอะไรกับคนปกติ แต่มันก็เป็นคำพูดที่เขาพูดออกไปไม่ได้อยู่ดี เ
