“…!”
“ฝันเหรอครับ”
“…”
“ดูเหมือนจะฝันร้ายนะ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“ถ้าอินซอบอาการไม่ค่อย เราเลี้ยวรถกลับเลยดีไหม”
“อย่าพูดอะไรไม่เข้าท่าไปหน่อยเลยครับ อีกไม่ถึงสามสิบนาทีเราก็จะถึงบ้านพักตากอากาศกันแล้วนะ”
เสียงของกรรมการผู้จัดการคิมกับหัวหน้าทีมชาที่ได้ยินอย่างต่อเนื่องทำให้ชเวอินซอบรู้ว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ไหน
ชเวอินซอบ ชายเกาหลีอายุ 24 ปีที่โกหกว่าตนอายุ 26 เป็นผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอน และตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างทางไปเที่ยวที่ไหนสักที่ในคังวอนโด
ทุกอย่างคือความฝัน
เขากะพริบตาอยู่สองสามครั้ง แล้วน้ำตาที่ติดอยู่บริเวณดวงตาก็ไหลลงมา เขารีบใช้ฝ่ามือเช็ดน้ำตาออกเพราะกลัวว่าใครจะมาเห็นและมองอีอูยอนที่นั่งอยู่ข้างๆ
อีอูยอนที่อ่านบทอยู่หันหน้ามาถามเขาว่า ‘ยังรู้สึกไม่ดีอยู่อีกเหรอครับ’ ตอนที่ได้ยินเสียงอันอ่อนโยนนั้น เขารู้สึกเหมือนเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนจะขึ้นรถเป็นเรื่องโกหก
ถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่อินซอบก็สัมผัสได้ถึงด้านที่เย็นชาของอีอูยอน เขาไม่ได้รู้สึกไปเอง อีกฝ่ายเผชิญหน้ากับเขาด้วยท่าทีป่าเถื่อนเหมือนเป็นคนอื่นทั้งตอนที่อยู่ในห้องน้ำและตอนที่ออกมาด้านนอกแล้ว
“ดื่ม
