ปีเตอร์รู้สึกไม่ค่อยสบายในตอนเช้าของวันที่ต้องไปโรงเรียน อันที่จริงเขาไม่ได้เป็นไข้และไม่มีปัญหาอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับรู้สึกไม่ดียิ่งกว่าวันที่ไม่อยากทำอะไรเลยและนอนอยู่เฉยๆ บนเตียงถึงสองสามเท่า เขารู้สึกห่อเหี่ยวไปทั้งตัวตั้งแต่ตอนที่ขึ้นรถโรงเรียนมา เด็กชายชาวเอเชียที่ทั้งผอมทั้งเตี้ยค่อยๆ ห่อตัวลงพร้อมกับจินตนาการแปลกๆ ว่าเขาอาจจะหายไปจากโลกตอนไหนก็ได้ก่อนจะเดินเข้าโรงเรียนไป
ถึงปีเตอร์จะได้มาโรงเรียนหลังจากที่ไม่ได้มาเป็นเวลานาน แต่กลับไม่มีใครทักทายเขาเลย ตอนที่คาบเรียนจบลงและเป็นเวลาพักก็ยังเหมือนเดิม บางทีชื่อของเราอาจจะเป็นคำสาปแช่งที่ไม่ควรพูดออกมาล่ะมั้ง เขาคิดง่ายๆ ถ้าใครเรียกชื่อเขา คำสาปนั้นอาจจะหลุดออกมาก็ได้
ปีเตอร์คือผู้ชายที่จินตนาการว่าตัวเองเปลี่ยนจากลูกเป็ดขี้เหร่เป็นหงส์ และนั่นคือความลับที่ไม่สามารถบอกใครได้ แต่เขาก็ไม่หยุดจินตนาการ เพราะถ้าหากเขาหยุด ไม้ค้ำที่ทำให้เขาสามารถต่อสู้กับความเป็นจริงที่ยากลำบากนี้ได้ก็จะหายไปด้วย
ในจินตนาการของตนเองเขาทำทุกอย่างได้ยอดเยี่ยม ทั้งฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ วิ่ง ฟันดาบ และบาสเกตบอล ไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็จะได้รับคำชื่นชมจากคนอื่นและเป็นท
