เรามาทำไม
อีอูยอนก็ถามตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้เหมือนกัน
มาทำไม เรามาที่นี่ทำไม
เขาเงยหน้าขึ้นสำรวจภายในห้องน้ำเพื่อหาคนที่มีคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ในมือ เขานิ่วหน้าให้กับกลิ่นเหม็นแสบจมูกอันเป็นเอกลักษณ์ของห้องน้ำสาธารณะ ฝูงชนที่กำลังรอเขาอยู่ที่ด้านนอกยังคงเดินเตร็ดเตร่ไปมา
ช่างไร้ยางอายกันจริงๆ
ไม่ว่าจะชอบผู้ชายขนาดไหนก็เถอะ แต่ถึงกับต้องทำแบบนี้อยู่หน้าห้องน้ำเลยเหรอ สงสัยฮอร์โมนที่ระงับความกระดากอายจะหลั่งออกมาตอนตามืดบอดเพราะดาราล่ะมั้ง แต่พอนึกถึงพวกผู้หญิงที่คอยยืนรออยู่หน้าห้องอาบน้ำหรือห้องล็อคเกอร์สมัยอยู่ที่อเมริกา ก็ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่เอกลักษณ์เฉพาะตัวของชาวเอเชียเพียงอย่างเดียวแล้วล่ะ
อีอูยอนสะบัดมือให้แห้งพลางนึกถึงภาพของคนที่ทะเลาะตบตีกันในขณะที่รอตนอยู่หน้าห้องล็อคเกอร์ รอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่ที่ริมฝีปากปากอวบอิ่มของเขา
เขานึกชื่อหรือหน้าของพวกผู้หญิงที่ทะเลาะกันอย่างไม่สนใจเขาไม่ออกด้วยซ้ำ เขานึกออกแค่ว่ามันเป็นการทะเลาะกันของนางพญาผึ้งสองฝูงที่ดูดีที่สุดในโรงเรียนและภาพของคนที่มุงดูอยู่รอบๆ ด้วยสีหน้าสนุกสนานเท่านั้น
ช่างเป็นภาพที่น่าสนุกจริงๆ
อีอูยอน
