ใช้มือที่ยังหมาดๆ อยู่ลูบริมฝีปาก
ด็อกเตอร์อาโนลด์ที่เป็นแพทย์ประจำตัวของเขาเคยบอกเอาไว้ว่า ‘นายจะเล่นกับความรู้สึกของคนไม่ได้’ ไม่สิ หรือจะเป็นด็อกเตอร์เฮนรี่นะ ไม่ว่าจะเป็นใครเขาก็ไม่สนใจหรอก เพราะเขาถูกสอนให้ท่องจำเรื่องนั้นมาตลอดตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
เขาเห็นด้วยกับคำพูดของหมอที่รักษาเขาตอนแปดขวบว่า ‘อีกฝ่ายเป็นคนที่มีความรู้สึก และความรู้สึกนั้นเป็นส่วนที่จะต้องได้รับการเคารพ ไม่ว่าในกรณีไหนเราก็เล่นกับความรู้สึกของคนไม่ได้’ แม้ว่าจะได้รับการรักษาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง แต่เขาก็ได้รู้ความจริงว่าตนเองไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ และในวันหนึ่งเขาก็ตัดสินใจยอมรับความจริงนั้น เขาคิดว่าถ้าทำความเข้าใจกับมันไม่ได้ ก็แค่ท่องจำให้ได้ก็พอแล้ว
แต่บางครั้งเขาก็ต้องยอมรับการมีอยู่ของอารมณ์ที่ไม่สามารถท่องจำได้ วันนี้การกระทำของผู้จัดการส่วนตัวที่ทำให้เขามาอยู่ที่นี่วันนี้ก็เป็นแบบนั้น ความรู้สึกของคนมักจะขยับไปตามรูปแบบที่เขาสามารถท่องจำได้เป็นอย่างดี แต่ชเวอินซอบกลับไม่เป็นแบบนั้น มันเป็นความสะเปะสะปะเหมือนกับคนที่ไม่มีแบบแผน การพยายามขยับตัวไปตามเส้นที่สะเปะสะปะนั้นดึงดูดสายตาของอีอูยอน เขาตื่นเ
